Yüz göz olduk yar seninle,sözümüzü esirgemez olduk derken Ferhat abi,bu blogu acmam için yüreklendiren kankam nerii..
Başlıyorum efenim...
Üniversiteye başladığım tarih,ozamanlar hayatımın bedbaht yılları diye adlandirirken,şuan bakıyorum da gerçekten badbahtmis abi :)
İlk sene cik seslerini bolca duyduğunuz ortamlara alışmaya çalıştığınız koca şehirde yapayalnız hissettiğiniz, sandığınız kadar uzun surmeyecek bu gibi çokça an yaşadığınız bir kaç haftadan sonra şehri keşfetmelere baslamayla başlayacak olan o 5 yılım.Ah yıllarım sonu yıkım yıllarım...
Okulumuz biraz eski bir okuldu,fakültesi en eski fakultelerdendi.Haliyle kasvetide peşinden getiriyordu.
Sınıfta bolca kız birkaç karabiber tohumu gibi aralara serpiştirilmiş erkekten ibaret,çokca samimiyetsiz ilişkiler yaşayacağımız (malum kız bolluğu:gossipgirls) başından belliydi.
İlk arkadaşım neso..Ahh Nesrin ilk yılımın en güzel anıları..
Nesrin bahsine hiç girmeyecegim yoksa konuya hiç giremeyecegim..
Bilgisayar dersi denen secmeli boktan bir dersi beklerken,nesrine okulun çok sıkıcı olduğunu söylemiştim ki kapıda birşey belirdi.
En önden oturuyorduk.
Abi bi sağa sola baktık nesrinle bu neydi hocamiydi üniversitede böylesi genç böylesi karizma bir hocamı olurdu???
Gözlerinden kalpcikler çıkan emoji ozamanlar yoktu,ama ben vardım dostlar gözlerime bakabilseydiniz görürdünüz.
Tabi başıma geleceklerden habersiz,klasik hoca hayranlığı sandığım bu kalp tıkırtıları gün gelecek canıma okuyacaktı...
Herşeyden habersiz okulun daha çekilir bir yere dönüşecegini söylerken ben nesrine,gözleri bile gülen bu adamın, hayatımı daha ne kadar yaşanılamayacak hal varsa ona cevirecegini bilmiyordum ne yazikki...
Dehşetül vahşet hocamız diger hafta için dersin saatiyle bir oynama yaparak, gelecek hafta sucuğa çevirecekti beni..
Girişimiz için bukadari yetti bana,bunları hatırlamak bile hala içimde bir yerleri eşeliyor gibi geliyor,yarın gelecek hafta için görüşmek üzere..
O hariç,hepinizin geceleri iyi olsun,Efendim..
İlk sene cik seslerini bolca duyduğunuz ortamlara alışmaya çalıştığınız koca şehirde yapayalnız hissettiğiniz, sandığınız kadar uzun surmeyecek bu gibi çokça an yaşadığınız bir kaç haftadan sonra şehri keşfetmelere baslamayla başlayacak olan o 5 yılım.Ah yıllarım sonu yıkım yıllarım...
Okulumuz biraz eski bir okuldu,fakültesi en eski fakultelerdendi.Haliyle kasvetide peşinden getiriyordu.
Sınıfta bolca kız birkaç karabiber tohumu gibi aralara serpiştirilmiş erkekten ibaret,çokca samimiyetsiz ilişkiler yaşayacağımız (malum kız bolluğu:gossipgirls) başından belliydi.
İlk arkadaşım neso..Ahh Nesrin ilk yılımın en güzel anıları..
Nesrin bahsine hiç girmeyecegim yoksa konuya hiç giremeyecegim..
Bilgisayar dersi denen secmeli boktan bir dersi beklerken,nesrine okulun çok sıkıcı olduğunu söylemiştim ki kapıda birşey belirdi.
En önden oturuyorduk.
Abi bi sağa sola baktık nesrinle bu neydi hocamiydi üniversitede böylesi genç böylesi karizma bir hocamı olurdu???
Gözlerinden kalpcikler çıkan emoji ozamanlar yoktu,ama ben vardım dostlar gözlerime bakabilseydiniz görürdünüz.
Tabi başıma geleceklerden habersiz,klasik hoca hayranlığı sandığım bu kalp tıkırtıları gün gelecek canıma okuyacaktı...
Herşeyden habersiz okulun daha çekilir bir yere dönüşecegini söylerken ben nesrine,gözleri bile gülen bu adamın, hayatımı daha ne kadar yaşanılamayacak hal varsa ona cevirecegini bilmiyordum ne yazikki...
Dehşetül vahşet hocamız diger hafta için dersin saatiyle bir oynama yaparak, gelecek hafta sucuğa çevirecekti beni..
Girişimiz için bukadari yetti bana,bunları hatırlamak bile hala içimde bir yerleri eşeliyor gibi geliyor,yarın gelecek hafta için görüşmek üzere..
O hariç,hepinizin geceleri iyi olsun,Efendim..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder