Zindanimi hatırlatma

Şuan şu günlerde değişik şeyler oluyor.Birşeyler rayına tam oturacak diye saniyorken siz,altust olacağınız durumlar yaşayabiliyorsunuz.

Her katil olay yerine geri dönermiş. Maktulune yaptiklarini görebilmek ve eserini gözlemleyebilmek için.

Merak etme,
Sandığın kadar güçsüzüm tahmin ettiğin kadar halâ...

Frida'dan bir alinti yapacağım vaziyet-i durumum hakkinda söyleyebileceğim en iyi cumleler olurdu.

''Korkunç bir sey.
Kendimi,
hem kendim için yaşayabilecek denli güçlü
ve iç zenginliğine sahip hissediyorum,
hem de değil bir davranisin,
en ufak bir düşüncenin bile parcalayabileceği kadar dayaniksiz..''

Yani ruh halim saniyeler icinde zibilyon kere değişiyor ve ben bununla eğlenmeye calisiyorum.

Nekadar olunabiliyorsa işte...

İkinci sinifin bir ve ikinci doneminde maktulle derslerimiz devam ediyordu.Mesajlamalar ise arkadas edasinda iki insan olarak ilerliyordu.
Ben her nekadar hocam hocam desemde arkadas muhabbetiydi aramizdaki.

Birgun odasinda masasinin uzerinde bir resim cekti dikkatimi...

İki tane bebek fotografi...

Neydi bu şimdi?

Tabii ki sordum.Fotograftakilerin kim olduğunu..

İnanin,ne söylediğini o an hic anlamadim.

Ne demişti?

Kelimeler agzinin icinde disleriyle dili arasinda sikismis kalmis ugultulu bir edayla disari cikmakla cikmamak arasinda biyerde askida idiler tabiri caizse...

Gercekten kim olduklarini ogrenememistim.
Bir daha da soramadim.

Çünkü,yüzüne belli belirsiz, tanimlayamadigim bir hüzün oturmuştu.
İcimin ona karşı eridiği anlardan biriydi bu.

Ustelemedim ve odasindan ayrildim.

Günler boyle geciyordu.Aramizdaki şeyin adi neydi bilmiyorum ama biraz dertlesmek yada biraz gulmek şakalaşmak hayattan ve kimliklerden siyrilip biraz unutmak gibi birseydi yaşananlar..

Bir ketum bir karar aldim.
Gittikce samimilesen sohbetlerimiz sadece haftaicleri olan konusmarimiz haftasonu sesinin solugunun kesilmesi beni icten ice huzursuzlastiriyordu.

Onda beni rahatsiz eden birseyler vardi.
Adini bilmedigim,ogrenemedigim.Yapboz parcalari cok eksikti.

Boyle konusmanin doğru olmadigini,bunun cok sacma ilerledigini vs vs.

O aksam bana cok incitici bir mesaj gönderdi.

Cocuksun sen.Seninle ugraşmayacagim.Sen büyümene bak.

Evet cocukmusum ben ahshshhd (:

Hicbirsey soylemedim.
Kirilmistim.oda icindeki ofkeyi boyle bastiramaya calismisti muhakakki...

Haftasonuna girmistik.

Sali gunu dersi vardi.

Dersine gitmedim.
Onu gormeye tahammul edemiyordum.
Cok ama cok rahatsizlik veren duygular yasiyordum.

Okul cikisi bir mesaj geldi.
Ondandi evet.

Beni göremediğini soyledi.
Cevap vermedim.

Cevap vermeyecekmisin dedi.

''Kusura bakmayin hocam sizi gormek istemiyorum.Dersinize bundan sonra katilamayacağim.Sizde anlayis gosterirseniz yoklama konusunda sevinirim. Sinavda gorusmek uzere.iyi gunler."



"Bir dakika..Derse gelmemekte neyin nesi?
Yoklamaya hic olmadigi kadar dikkat edeceğim.gelmezsen sonuclari beni ilgilendirmez"

Evet boyle bir mesaj yazmisti...

Neydi bu?Dersten geri kalmamimi istemiyordu?
Buyuk ihtimal bu yonden vicdan azabi cekecekti.
İyide derste birşey ogrenmiyordukki.Sinava bes kala calistigimizda ogreniyorduk hep oyle olmazmi?

Direndim.

"Hocam boyle yapmazsiniz,anlayis gosterin lutfen uzak durun"

Bastim gonderdim..

"Yaparim.Gorursun"

Cevapta bana boyle cakmisti.

Eyvallah.İsrarla hayatimda kucuk dalgalar olusturmaya baslamisti bile..

Derslere gitmeme haklarim bitene kadar gitmedim.
Ama sonu vardi elbette.

Dersine gitmem gerektiği o gun,onu gordugumde yuzundeki zaferi tarif edemem.
Dediğine gelmiştim...

Hinzirdi,çook...

Delici bakışları icimi altusut ediyordu.

Bukadari bilerek yapilamazdi.
Yapmamaliydi,görmüyordu savunmasizligimi..

Donem sonu yaklasmisti.Sinavlar baslamisti.

Onun sinavinin olduğu gun amfideydik.

Sinava asistanlar gelmişti. Sinavi carcabuk bitirdim,ilk siniftan cikandim.
Tam cikiyordum,kapiyi actim karsimdaydi..
Elim ayagim daha nerelerim dolaniyorsa dolanmisti birbirine...
Yan bir gulumsemeyle tebessum etti delici bakislarinin eşliğinde..

O an nasil bitti ne oldu hatirlamiyorum.o kapi kirilsaydidida toslaşmasaydik.

Yurda döndüm. Kendimi yataga attim,tam dalacakken uykuya, telefonum titredi.

Gelen mesaj ondandi...
Neguzel bir tesaduftu..yaziyordu.
Ondandi..

Yapma,yapma şunu.

Artik yapamıyordum.Karşı koymaktan bahsediyorum elbette.
Taş olsa erir,ki en nihayetinde taş değildim.

''O kapi olmasaydi'' dedim.

Amacim olmasaydi carpisma olmazdi demeye getirmek niyetindeydi.

"Kirilsaydida olmasaydi"  dedi.


...... Eror vermiştim.

Cevap vermedim.

Sinavlar bitmek uzereydi.
Kili kilina gecmistim dersinden.

Okadar adil okadarda kayirmiyordu.nekadarda adetli bir hocaydi.
Adaletini sevdiğim...

Sinavlarin son gününe gelmiştik...
Bir mesaj daha geldi.
Ne yapiyorsun?

Yarin eve gidecegim toparlaniyorum hocam,dedim.

Gitmeden ugra bana.dedi.

Peki. Dedim.

Artik kacmayacaktim.
Kacamayacaktim..

Kirmizi renk şalim yeni aldigim topuklu cizmelerim dalgalari ogun maximum seviyesinde olan saclarimla yola koyuldum.okula gittim.
Sinavim yoktu.
Otobusum aksamdi.
Ucuncu kata titrek adimlarimla ilerledim.koridoruna girdiğimde
Nefesimin alisverisini senkronize edemiyordum..

Kapisinin önüne geldigimde bir kac saniye duraklayip ifadesiz bir suratla iceriye girmeye calistim.Tiklattim kapiyi.
Gel,dedi.
İceri girdim.

yüzünde bir aydinlik oluşmuştu.
İstediği oluyordu buyuzdenmi?

Gectim oturdum.Geldim gitmeden ugrayin demistiniz,dedim.
İyi yaptin kahve icermisin diye sordu.
Birsey icecek hal mi birakmistin?

Ne konuştuğumuzu hic hatirlayamiyorum daha cok kendimle uğraşmaktan..
Birsekilde kalmak icin yol yaptim.
Artik ben kalkayim dedim.
Oda ayaga kalkti.Lutfen rahatsiz olmayin oturun dedim.
Olmaz, dedi.Misafiri ugurlamak adetimizdir.

Kalkti duvari arkasina alacak sekilde karsimda durdu.
Kalbimin sesi bir tik artmisti.
Sanki Bogazimda atiyordu lanet olasica .!

Ellerimi tuttu..
Usumusler dedi.
Buz kesmistim...
Ellerimi kurtarmaya calistim.
Sikica kavramisti sicacik elleriyle ellerimi...
Allahim dizlerim sans eseri ayaktaydilar..

Elleriyle ellerimi cekerek kendine çekti...
Gogsum gogsune yanasmisti..

Kendimi can havliyle geriye attim.
Yuzu düştü.
Elinden sekeri alinmis cocuklar gibi.

Napiyorsunuz,yapmayin dedim.
Neden dedi yuzunde aglamakli acinasi bir ifadeyle...

Tekrar ellerimi kavrayip kendine çekti..
Direnmemistim.
Oylece soluk alislarimiz birbirine karisarak birkac dakika kalmistik.
O andan kurtulmam gerekiyordu..
Zorlaniyordum.
Dudak bitimine milisantim kalan yere yoneldim.gozlerini kapatti.
Dudaklarimi deydirdim.
Birkac saniye..
Sonra ayrildim.

O an sanki hep orada yasiyormusumda derin bir uykudan uyandirilmis gibi saskin hissediyordum...

O an ben burayami aitim dedim icimden..
Gozleri oyuncagini almis cocuklar gibi gülümsüyordu..
Beni unutma olurmu? Dedi en kadife sesiyle..

Tekrarladi.

Beni unutma,senden kacamiyorum  dedi...

Hiçbirşey diyemedim.
Kafamdan assagi kaynlar sular dökülüyordu..
Neler duyuyordum.ne yapmistim ben oyle.
Teslim olmuştum.
Evet vuruldun oyundan cik.Degildi bu.
Oyun daha yeni basliyordu.
Cani aciyan daha cok kalacakti bu oyunda..